Vazgeçmek Yakışmaz Şiiri - Güven Tekin

​Sinirlerin tavan yapmış, tansiyonun fırlamış,
Limon sıktın suyuna, sabrın haktan pay almış.
Haklısın bu davanda, sitemin yerini buldu,
Gördüm ki bu yürekte, umut dimdik sağ kalmış.

​Benim tanıdığım can, pes etmeyi bilmezdi,
Nice fırtına kopsa, bir gün boyun eğmezdi.
Badireler atlattı, dağlar gibi durarak,
Küçük engeller için, bu savaşı bölmezdi.

​Yolun sonu göründü, her şey rayına girer,
Sabreden o gönüller, elbet murada erer.
Vazgeçemezsin şimdi, bunca emek var iken,
Sevenlerin umudu, seninle hayat sürer.

​Anlıyorum yoruldun, yükün ağır sırtında,
Savruldun rüzgârlarla, hayatın ortasında.
Yine de ayaktasın, yıkılmadın bir anlık,
İraden saklı durur, ruhunun arkasında.

​Değer verenler için, tutunmalı hayata,
Yorulmak insana has, yer yok asla feryata.
Küçük şeyler uğruna, feda etme zaferi,
Sür şu atını artık, geri dönme bu yola.

​Diz çökmek yakışır mı, bunca yıllık emeğe?
Razı gelmek olur mu, bir lokmalık yemeğe?
Sen ki zafer yolunda, ter dökmüş bir yolcusun,
Vaktin geldi artık "ben buradayım" demeye.

​Gözündeki o ışık, sönmemeli bir rüzgârla,
Başın göğe ermeli, dik durduğun vakarla.
Hangi engel durabilir, senin o azminden?
Yıkarsın duvarları, imanınla, ısrarla.

​Badireler biter mi, dünya durdukça döner,
Yanan umut ateşi, sanma üfleyince söner.
Sen o eski savaşçı, sen o yıkılmaz kale,
Her karanlık sonunda, bir şafağa bürünür.

​Silkelen şu kederden, limonun tadı geçsin,
Ruhun özgürlüğünü, kendi eliyle seçsin.
Vazgeçmek kolay iştir, zor olanı başardın,
İsteyenler peşinden, korkusuzca yol açsın.

​Son sözüm olsun sana; duruşunu bozma hiç,
Kazanmak senin hakkın, bu zaferden şerbet iç.
Bunca yoldan dönülmez, menzil artık çok yakın,
Vazgeçmek bizler için, en son yapılacak iş.