Vazgeçiş Şiiri - Veli Alptekin

Bir kağıt kadar hafif bu duvar,
Üstüne yazılmış kısa bir söz.
"Vazgeçilmez" diyen aynalara inat,
Kalbim kendi adını siler her gün biraz.

Kafam bozuldu mu biliyor musun,
Önce kendime elveda derim.
Aynadaki kadını bile tanımam,
Saçlarım omzuma düşerken susarım.

Kimse taht kuramaz içimde artık,
Ne sen, ne ben, ne de "sonsuza kadar".
Çünkü en çok kendimden vazgeçtim,
Siz kimsiniz ki kalayım arada?

Beşe kadar saydım, beşte bitti.
"bee" diye uzayan bir nefes gibi.
Eşik de aşındı, sabır da döküldü,
Geriye kalan tozlu bir huzur kaldı.

Şimdi başımı ellerimin arasına alıp,
Kendi sessizliğimi dinliyorum.
Ne kırgınım, ne kızgınım.
Sadece yoruldum... ve vazgeçtim.