Vay benim halime, ne hâle düştüm,
Sevginle yanıp kavrulurken içim.
Gözlerimden süzülen her damla yaş,
Acının izlerini derinleştirirken.
Kalbimde bir yaradır açılmış,
Senin yokluğunla kanayışım artmış.
Gönlümde tutuşan aşk ateşi sönmüş,
Sensizlikle birlikte hayallerim de ölüp gitmiş.
Karanlık gecelerde kaybolmuşum,
Yalnızlığın soğuk elleriyle sarılmışım.
Umutsuzca beklerken dönmeni,
Yokluğunla paramparça olmuşum.
Vay benim halime, nasıl böyle oldum?
Sensiz ruhum karardı, tükendi soldum,
Sensiz hayat anlamsız, boş bir sokak,
Kaybolmuşum kendimi ararken bulamadım.
Gözlerimin rengi solmuş, umutlarım tükenmiş,
Sensizlik yüreğime hançer gibi saplanmış.
Vay benim halime, sen neredesin?
İçimdeki yangını söndüren tek nefessin.
Mustafa der ki belki dönersin diye,
Kalbimde sakladığım umut çiçeğini yeşertirim.
Vay benim halime, seni beklerken..
Sonsuz sevgimle yanıp tutuşmaya devam ederim.
Kayıt Tarihi : 7.06.2026 23:33:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, insanın kendi içine döndüğü en sessiz anlarda, gözlerinden süzülen her damla yaşın arkasındaki sarsıcı hüzünleri anlatır. Kelimelerin bu saf ve haykırışı, geçmişte bir şiir yarışmasına da katılmış ancak jüri tarafından seçilmemiştir. Fakat inanıyorum ki şiirin asıl jürisi, kurallarla düşünen masalar değil, hisleriyle okuyan gönüllerdir. Yarışma sayfalarında yer bulamayan bu eser, kaleme aldığım beş ciltlik dijital şiir külliyatımın ikinci cildinde kalıcı yerini almıştır. Görünenin arkasındaki asıl hakikatin izini sürdüğümüz diğer tüm çalışmalarımı görmek için dijital okuma platformlarında yazar adımla (Mustafa Elbir) arama yapabilir, değerli düşüncelerinizi yorum olarak paylaşabilirsiniz.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!