6 Şubat Şiiri - Mustafa Elbir

Göğsümdeki acı, Malatya’ya düştü,
6 Şubat günü sabah doğan felaket,
Bir anda esir aldı, kalpleri sarstı,
Depremin yıkıntısıyla yüzleştik bizde.

Gündüzbey’de başladı yıkım,
Evler yıkıldı, hayatlar karardı,
Sessiz kaldı sevinçler göçtü,
Yeşilyurt’a çaresizlik hüküm sürdü.

Kalabalık sokaklar sessizleşti,
Malatya’nın kalbi durmuşçasına,
Dilimize takıldı bakırcılar çarşısı,
Ağlamaklı oldu her bir Malatyalı.

Teze Camii’nin minaresi kırık,
Dualar ettik, birbirimize sarıldık,
Yaralarını sarmak istedik şehrin,
İkinci kez vurdu göçükte kaldık.

Enkaz altında şehit olan canlar,
Unutulmayacak asla o anlar,
Yitirilen hayaller, yarım kalan umutlar,
Gözyaşlarıyla anılacak her bir can.

Yardım çığlıkları yükseldi göklere,
Umutla beklenen bir ses, bir nefes,
Soğukta titreyen bedenler, çaresizce,
Dayanışmanın gücüyle yeşerdi umut.

Gönüllüler koştu imdada canla başla,
Enkaz başında umutlu bekleyişler,
Bir can daha kurtulsa ne büyük sevinç,
Acılarla karışan o tarifsiz duygular.

Şehir bir hayalet gibi sessizleşti,
Yıkımın dehşeti her yere sinmişti,
Ama Malatya halkı dik durdu yine de,
Birlikte saracak yaraları inançla.

Çocukların gözlerindeki o korku silinmez,
Yaşlıların duaları dinmez göklerde,
Bu acı tecrübe bir ders olacak bize,
Daha güçlü, daha bilinçli olacağız elbet.

Depremin acısı yandı yüreklerde,
Hüzün ve korku kelimelere sindi,
Malatya’nın insanları pes etmez,
Umutla yıkılanları yeniden inşa eder,
Ama gidenleri asla geri getiremez.