Varken yok oluruz Şiiri - Yakup Aşık

Önce varken yok oluruz,
hep böyle başlar belki de…
Bir şey kırılmaz bir anda,
sadece yavaş yavaş eksilir
seslerimiz birbirinden.
Ne sen suçlusun,
ne ben
Aslında bazı hikâyeler
tam olmak için değil,
yarım kalmak için yazılır.
Önce varken yok oluruz…
bakışlarımız başka yerlere dalar,
aynı cümlede bile
farklı yalnızlıklar taşırız.
Ellerimiz hâlâ yakınken
içimiz çoktan uzaklaşmıştır.
Bir gün fark ederiz;
artık konuşmak
eskisi gibi iyileştirmez,
susmak bile
eskisi kadar can yakmaz.
Sonra…
yokken yok oluruz.
Ne özlemek kalır geriye,
ne de dönmek isteği
çünkü bazı gidişler
kırarak değil,
yavaşça silerek olur.
Ve biz…
ne birbirimizi incittik,
ne de tutabildik zamanı.
Sadece
aynı anda
aynı yerden vazgeçtik.
Önce varken yok oluruz,
sonra yokken yok oluruz…
ve geriye
kimseyi suçlamayan
sessiz bir hatıra kalır.