Tenakuz Şiiri - Yakup Aşık

Sen ki beni seçtin tamlıktaki noksanlığa,
Bilseydim O sensin, hiç öfke duyar mıydım kendime?
Yokluğun varlığına kanıt,
Âlem kudretine delil...
El-Bâri, El-Musavvir, El-Hâlık'sın;
Görülmemiştir mümkün olanı yarattığın.
O yüzden talepkarı değilim mucizenin
Büyüklenmez, yardım istersin,
Beni tam olana muhtaç eder,
Kendin âcizden istersin.
İbrahim olur, İsmail olur,
Koç keser, kendini azât edersin.
Pişmanlık nimetini insana verip
İblis'i haset edersin.
Tüm âlemin secdesine beni vekil kılarsın,
"Hiç verdim" demez, cömertsin;
Ben de demezim "Verdin de neyin eksildi?"
İsminden başka şeyi olmayana
Tüm halleri yazarsın.
Sensizliğe unutarak katlanır,
Yokluğunu çile sayanı
Hatırlatır, merhamet edersin.
Âciz, aşkı yokluğunda bilir;
Sen ise âcizin varlığında.
Aşkın her an galiptir âleme,
Yenilmeyen yoktur El-Vedûd'a.
Bulunca mantığın çelişkisini,
Sandım ki buldum seni ölçeni.
görünce tenakuzun uyumunu,
Bildim yokmuş aşkın dışında
Tutunacak dal.

Derviş