Aşikarsın Şiiri - Yakup Aşık

Şüpheleniyordum; sen olmasından korkup dillendirmediğim, beni kandırmak isteyen o dipsiz sesten.
Âlemi perde yapsan da artık nafile, öylesine gizlenilmez; aşikârsın.
Bir bu kadar daha âlem yaratsan da boşuna; ay gibi ortada, güneş gibi meydandasın.
Lakin bir başka şüphe geceleri, gündüzleri hep içimi kemiren:
"Ben" dediğim de mi sensin?
Sen mi yoksa ben mi kendi kendini kendinden gizleyen?
"Her şeye güç yetirenim" deyip çıkıp gidemezsin bu izahsız halden.
Mademki kendini gizlemen aşikâr oldu, her şeyi baştan anlat; âlem bilmesin bir başkası sen.
"Nasıl bilirlerse bilsinler" diyorsan, bana ne; ben de hiç hatırlamam razıysan bu hale.
İstersen anlat, istersen söyleme.
Sen ki gizleyemedin kendini, artık benim saklanmam biçare.
Sormuyorum neden bu kadar hengâme...
Bir tek yokluk kalmıştı zihnimde, onu da yaratmışsın üşenmeden.
Gerçi güzel de yaratmışsın, eline yüreğine sağlık; aynı benim yaratacağım gibi, her şey tam, mükemmel ve eksiksiz.
Sormuyorum; çünkü vakit az, senin niyeni dinlemeye vakit az.
Zaten vakit az, bir de yetmezmiş gibi acıkıyorum, yoruluyorum, hastalanıyorum vs. vs. Bunlardan senin niyeni anlamaya vakit yok. Eğer tüm bu macerayı bunu anlayalım diye yaptıysan hepsi boşa gitti, bunu bil.
Gerçi umurunda mı sanki boşa gitmesi, sermayenden eksilen ne?
Mademki vakit yok, ben de yaşanılacak en güzeli seçtim; sen biliyorsun onu, nasıl bilmeyeceksin ki, benimki de laf.
Ama işte kafam karışıyor: Ben mi seni yaşıyorum, sen mi beni yaşıyorsun, bilmiyorum.
Aslında güzel de olmuyor değil; biraz sen, biraz ben, biraz da ikimiz

Derviş