Vakitli Gidişler Şiiri - Ahmet Gürkan

Yorulunca insan kendinden bile,
Bir bavul sessizlik alıp gitmeli.
Gönül yokuşları döndüğünde çöle,
Gölgesini bir handa bırakıp gitmeli.

​Hükmü bitmişse söylenen sözün,
Anlamı kalmamışsa ağlayan gözün,
Yükü ağır geliyorsa baharın, güzün;
Vaktinden önce uyanıp gitmeli.

​Kimseyi incitmeden, kırmadan dalı,
Bırakıp ardında dünyalık malı,
Fırtına yutmadan binilen salı,
Kendi kıyılarına yanaşıp gitmeli.

​​Zaman akarken avuçlarından sızım sızım,
Dinmiyorsa içindeki o eski sızın,
Şu üç günlük fani dünyadan,
Adam gibi, usulca çekip gitmeli.

Ahmet Gürkan