Üzüldüm Şiiri - İbrahim Coşar

Şaşkınım bir zamanlar bana karşı aşk bulan
O müstesna yüreğin umudu yıkmasına.
Üzüldüm bir zamanlar kalbinde derya olan
Sevginin buharlaşıp yokluğa çıkmasına.

Hâlâ düşlerimdeyken gülümseyen yüzlerin
Hiç aklımdan çıkmazken verdiğin o sözlerin,
Üzüldüm sevgi dolu su yeşili gözlerin
Sanki elmişim gibi uzaktan bakmasına.

Bilirim ki sevmenin vebali omzumda yük,
Sensizlik depreminde yüreğim bölük pörçük.
Hangi orman yangını kalpteki kordan büyük?
Üzüldüm seven kalbi hasretten yakmasına.

Mevzu sevmek olunca aşka saygılardasın,
Yarınsız bir sevdadan büyük kaygılardasın.
Ne varsın ne de yoksun, garip duygulardasın;
Üzüldüm seven kalbin sensizlik çekmesine.

Aşkın verdiği hazla yazıp dursa da kalem,
Gerçekleri görmeye vesile oldu gözlem.
Coşari’nin gönlünde duyguya döndü özlem;
Üzüldüm sevilenin sevenden bıkmasına.

06.08.2026/Samsun