Uzaylılar Şiiri - Veli Alptekin

Uzaylılar gemiyle gelmiyor.
Işık yılı öteden bakıyorlar sadece.
Milyonlarca yıl önce yanan bir yıldızın
Bugün bize değen ışığı gibi.

Onlar da arıyor bir şey.
Bizim gibi harita çiziyorlar karanlığa.
Bizim gibi soruyorlar: “Burada kimse var mı?”

Belki yeşil değiller.
Belki bizim bilmediğimiz renkteler.
Belki de sesleri yok.
Sadece bakışları var.
Binlerce yıl süren bir bakış.

Biz dünyayı böldük sınırlarla.
Onlar galaksileri birleştiriyor sessizlikle.
Biz “düşman” diyoruz gökten düşene.
Onlar “merhaba” diyor yanıp sönen yıldızlarla.

Bir gün sinyal gelecek.
Boşlukta kaybolmuş bir çocuk sesi gibi.
Anlamayacağız dilini ama anlayacağız niyetini.
Çünkü yalnızlık evrenselmiş.
Hangi gezegene gitsen aynı kokuyor.

Uzaylılar kötü değil.
Kötü olan, gökyüzüne bakmayı unutan biziz.
Yıldızları saymayı bırakan biziz.
Komşusuna selam vermeyen biziz.

Göğe bak.
Bir yıldız kayarsa dilek tutma.
Sadece el salla.
Belki karşıdan biri de sana el sallıyordur.