Uykuya Hasret Şiiri - Önder Özkaran

Sildin mi anlındaki teri mendilinle
Yoksa büküldü mü belin ağırlıktan
Sanki kan çökmüş gibi gözlerine
Uyumadın mı söyle bu gece baba
Gel öpeyim gözlerinden, ağlama!

Hani ellerinde küçüktü ellerim
Boyum, boyundan kısaydı ya hani
Beline dolanır, seni seyrederdim
Uzanırdı parmaklarım bıyıklarına
Gel öpeyim gözlerinden, ağlama!

Bir sancı gibi yakamızda fakirlik
Seni acıtmış yıllarca, beni büyütmüş
Neye yarar şimdi, geçer demiştik
Şimdi sen, yorgunsundur toprakta
Gel öpeyim gözlerinden, ağlama!

Bana yetimlik koymaz, sana yalnızlık
Sığamadı huzur, tabutun bir yanına
Uyu baba, uyu da bitsin artık ayrılık
Mahzun bir çocuk girerse rüyalarına
Gel öpeyim gözlerinden, ağlama!