Uykusuzluklar Şiiri - Önder Özkaran

Bir dağınık uzun yatak, ayaklarım üşümüş
Gözlerimde titriyor sona kalmış bir damla
Öncesinde bir yağmur, anılarımı götürmüş
Almış yıkamış hasretimi, tepeden tırnağa

Düşe kalka büyüyen bir çocuk misali
Gözlerim bazen dalgın, bazen de nemli
Öksürüyor soluğum , bilmem sanki veremli
Çıkmak için can veriyor, seriliyor yatağa

Kimsesiz bir ben miyim, kavuşamamış
Soğuk odalarda, yalnızlığa alışamamış
Bir huzur ki görmediğim, dışarda kalmış!
Sanki kıracak gibi, dövünüyor kapıda...