Elime bir çuval aldım önce
Başıma geçirdim sonra
Avazım çıktığı kadar bağırıp
İçime akıttım gözyaşlarımı
Sonra bir çuvaldız aldım sağ elime
Boş ver yüreğim,
Unut bütün dertlerini,
Vakit çok geç…
Çek git, koy başını bir yastığa
Nasıl olsa yastıklar,
Hayatta en çok kadınları severim!
Çünkü onlar; biraz ana, biraz bacı
Biraz yâr, biraz da sancısıdır her yüreğin…
Bağrı deşildikçe sevgi verir,
Aynı toprak gibi...
Sus!
Çekil odana,
Işığı kapat ve mevsime aldırmadan pencereni aç,
Yatağına ser bedenini ve gözlerini kapat,
Kulaklarını pencereden sızan seslere ver...
Sahibini çağ yangınlarında bıraktığım anlarım oldu
Öksüz sözcüklerim oldu beni de parçalayan
Bir trafik kazasında anlık bir şerit de oldu gözlerimi perdeleyen
Param parça bedenleri dizdim gözlerimin önüne
Biraz da sen feryat et diyedir ey gönlüm
Ben bu gece Can Yücel’i, Atilla İlhan’ı,
Cahit Sıtkı’yı, Hikmet Ran’ı,
Ahmed Arif’i Melaye Cıziri’yi,
Feqiye Teyran’ı, Mevlana’yı,
İnci dişli zenci kardeşimi
Hapiste yatanı, hücrede özgürleşeni
Gidişin ölümden bir perde
Hangi patikaya saptın ey yüreğim
Çek şu perdeyi gözlerimin önünden.
Gidişin sırra kadem basmış bir yokluk
Saklayacak sır kalmadı artık ey usta
O kadar çok, o kadar çok oluyorum ki bazen
Sonra hep birden ve tümden yok oluyorum,
Kayboluyorum senin gözlerinde…
Karşımda olmasan bile o kadar çok, o kadar çok oluyorum ki
Tümden sana veriyorum aklımı
Dostlara çalmak lazım bazen sahip olunan en kıymetli zamanları
Mesela çok yorgunsun bedenin bin parça ve gözlerin kapanıyor
Üstelik adın da çıkmış kaçağa
Gene de dostlara çalmak gerek bazen yaraya en merhem zamanları
Dünden artmış bir çocukluğun var mesela bugüne taşıyorsun
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!