Uyanışın Şafağı Şiiri - Sami Özay

Gecenin en koyu, en zifiri yerinde bir tohum çatlar,
Duysun sağır duvarlar, ürpersin saraylar ve tahtlar!
Prangalar altından fışkırır o mukaddes adımlar,
Yıkılacak elbet üstümüze çöken bu uğursuz damlar.
Kuşatılmış ruhların sinesinden yükselecek o çığlık,
Yırtılacak gökyüzü, bitecek bu asırlık karanlık.

Müjdeler fısıldar rüzgâr, dağların doruklarından,
Bir nehir uyanıyor şanlı tarihin derin yurdundan.
Zulmün kalelerini sarsacak o kutlu, o asil öfke,
Yeniden can bulacak bu viran, bu yaralı ülke.
Secdeye varan alınların izinde parıldar zafer,
Uyanıyor uykusundan asırlardır bekleyen nefer.

Bitecek bu hicran, dinecek gözlerdeki kanlı yaş,
Yorulmak bilmeyen adımlarla yürüyor koca bir savaş.
Güneş doğacak elbet, ufukta sancakları göründü,
Yedi düvelin ördüğü o kirli ağlar büründü.
Sabredin ey yorgun gönüller, toparlansın son saf,
Şafağın sökmesi yakın zalimlere verilme af