Uzun zamandır konuşmayan bir yaranın başına oturur gibi adını içimden geçiriyorum.
Ne sevda kalmış elimde, ne de seni geri çağıracak bir ses.
Düştüğüm zaman kanayan dizlerime kendim üflüyorum.
"Uf oldu," deyip de kapına gelmiyorum.
Arada geliyor aklıma, ama susuyorum.
Adın geçince, yaralarımın kabuk bağlamış yerleri sızlıyor.
Adam yaşama sevinci içinde
Masaya anahtarlarını koydu
Bakır kâseye çiçekleri koydu
Sütünü yumurtasını koydu
Pencereden gelen ışığı koydu
Bisiklet sesini çıkrık sesini
Devamını Oku
Masaya anahtarlarını koydu
Bakır kâseye çiçekleri koydu
Sütünü yumurtasını koydu
Pencereden gelen ışığı koydu
Bisiklet sesini çıkrık sesini




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta