Üşüyen Bir Sevda Destanı Şiiri - Güven T ...

​Bir karlı dağın bağrında durdu zaman,
Gözler sustu, yüreklere çöktü bir duman.
Gitti o yiğit, geride feryat ve figan,
Bembeyaz bir sessizliğe büründü vatan.

​Zindanlar gördü ömrü, eğilmedi başı,
Milletin hüznüydü onun gözünün yaşı.
Şimdi bir mezar taşıdır Keş Dağı'nın taşı,
Donduran o soğukta yanan bir kordu sevdan.

​Üşüyoruz başkanım, mevsim hep zemheri,
Dönmüyor o karlı yollardan gidenler geri.
Gönül soframızda kaldı boş bir tabak yeri,
Göklere çekilen en hüzünlü sancaktı davan.

​Gül yüzünde bir hüzün, dilinde hep dua,
Ömrünü feda ettin bu kutsal rüya uğruna.
Düştün o ak sessizliğin ıssız kucağına,
Şehadet şerbetini o karlı zirvede tadan.

​Muhsin Yazıcıoğlu yazdık her bir taşa,
Sığmadı adın ne saraya ne de dağa taşa.
Gittin de bir yetimlik çöktü toprağa, taşa,
Giderken arkandan ağladı koca bir cihan.

​"Üşüyorum" dedin, sızladı tüm kemikler,
Yıkıldı birer birer kurulan hayaller, ümitler.
Seni beklerken yollarda soldu tüm çiçekler,
Yarım kalan bir masal gibi bitti o an.

​Şimdi sonsuzluğun sahibine komşu oldun,
Aradığın o büyük huzuru orada buldun.
Bizlere bitemeyecek bir büyük hüzün kurdun,
Makamın cennet olsun, ey koca Alp-Eren Sultan.