Unutulmaya İnanmıyorum Şiiri - Mustafa Alp

ılık bir yaz akşamı gibiyim.
rüzgarı saçlarımda,
güneşten kalma son sıcaklığı gönlümde taşıyorum.

bir yanım,
sahilde unutulmuş eski bir türkü.
bir yanım,
geceye yaslanmış bir meyhanenin kapısından sokağa süzülen kederli bir ney sesi.

ne gelenleri anlayabiliyorum,
ne de gidenleri.

çünkü bu dünya denen
hanın kapısından içeri giren herkes
biraz misafir,
biraz da vedadır.

ben ise her ayrılığın ardından
kendi gölgeme oturup
kalanları sayan bir yalnızım.

soruyorum geceye
nedir insanın içine usulca yerleşen bu boşluk?

neden bazı isimler,
yıllar geçse de
kalbin en kuytu köşesinde
ilk günkü sıcaklığını korur?

ay susuyor.
yıldızlar,
eskimiş masallar anlatıyor göğe.

rüzgar ise eski dostlar gibi
omzuma dokunup geçiyor.
hiçbir şey söylemeden,
her şeyi anlatıyor.

ben yokluğu kabul etmiyorum.
bir insan nasıl gider?
bir ses,
nasıl çekip gider de
kulakta yaşamaya devam eder?

bir bakışın gölgesi bile
ömür boyu düşerken peşimize,
nasıl inanılır
bir kalbin tamamen uzaklaştığına?

ey hayat.
sen ne tuhaf bir sarhoşsun.
bir yudum mutluluğu
kristal bir kadehte sunarsın da,
bedeline
yıllarca sürecek bir özlemi
sessizce yazarsın.

insan dedikleri nedir ki?
bir avuç toprak,
bir avuç hatıra,
bir avuç bekleyiş.

ama gönül.
işte o,
bütün hesapları bozan son bahardır.

ne mezar tanır,
ne zaman.
ne uzaklık bilir,
ne de vedaları.

kendi yangınından doğan bir kuş gibi
külünü savurur göğe
ve yeniden sever.

bu yüzden
ılık bir yaz akşamı gibiyim.

ne bütünüyle geceyim,
ne de gündüz.
ikisinin arasında kalmış
uzun bir iç çekişim belki de.

içimden geçen rüzgarlar
eski sevdaların kokusunu taşıyor.

ve ben hala
bazı kapıları kapatamıyorum.

çünkü sevmiş bir gönül için
asıl ayrılık ölüm değildir.
asıl ayrılık,
bir zamanlar uğruna şiirler yazılan bir ismin
bir gün hatırlanmamasıdır.

ve ben,
unutulmaya inanmıyorum.

✍️