Umutmusuzluk Şiiri - Recep Kaplan 2

UMUTSUZLUK İÇİMDEN YEMİYOR—
BENİ SİLİYOR.
Bir karakterdim, silüet oldum.
Ben kendimi tanımaz oldum.
Geçici… geçici.
Söylenceler var, duymuyorum.
Eğlenceler… nasıl gülmeler bunlar?
Sanki bir bebeğin şakıması.
Sen ömründe gördün mü
bir kuşun kursağında kalan yemini?
Açlıktan beslenirken
kaybetmiş kendini.
Düğüm bir düğüm.
Şişeyi çevir—cesaretim yok benim.
Utancımı söylettirme dillerime;
dökülünce yer, beni sinesine sarmayacak.
Bir peydah günah…
bu kadersizler anlayacak.
Karşımda duruyor arsızca bir nefes;
içime çeksem yüreğim titreyecek.
Ey bu kahrın tohumunu
yüreğime serpen—
beni sildin bedenimden,
yüzün gülmeyecek.
İçer zehri,
duman duman yanan şişesinden.
Bir aşağılık mahluk
bu güler kisvesinden.
Ben miyim bu esaretin
pençesine boyun eğen?
Kapısını tırmalar,
korkuyla eğilen.
Sesler… ki o sesler
durmadan nefreder.
Kanatlı ama karınca—
bu nasıl göç eder?
Duyulur arzı,
savaşa girmeden süngüsünü mesh eder.
Bir tanrıça simasına bakmak için
kendini kurban diler.
Çaktığında topraktan göğe doğru şimşekler,
akan gözyaşları buhar olur,
sis olur—kubbeyi deler de geçer.
Sen yine de arz-ı endam et…
Bu gözler,
senin ardından izlerini siler.
Sen hiç kokladın mı
kuzular atlarken çitlerden?
Uykusuz bir rüyada
gecenin karanlığı bu gözleri kör eden
Bıçak körelince ardından ağlar cellatlar;
kirişe asılır, afiş afiş
yarısında tükenen hayatlar.
Eylülde gelir haberi
Nevruz’da düşen tanenin.
Gökler sağanak sağanak
yasını döker cemrenin.
Dünya kaç bucakmış—
hesabını bilenin.
Bir taht ki hak eden
çıkmaz içlerinden hiçbirinin.
Yüzün suyu hürmet etmez
bir af bile kalmışsa dilenmeyen.
Zevk-i âlemdeyken
ormanda bir sincaptır
bir cevize tamah eden.
Karşılık bekler
hiddetine yenik düşmüş fırtınalar.
Hatrını çiğner de geçer
dua ile yüzünü hiç avuçlamamışlar.
Siper ki bu—
korumaz dostundan gelen ateşi.
Bulanıktır
ihanetle kirlenmiş aşkın şerbeti.
Karnaval bir karnaval—
çepeçevre sis gibi sarmış.
Nasıl duyar bu herkes
kasım kasım kasılmış?
Söylenceler var, duymuyorum.
Eğlenceler… nasıl gülmeler?
Sanki bir bebeğin şakıması.
Ben ömrümde görmedim
yiyip tüketmiş bir kuş kendini.
Açlık mı, gözlülük mü
sarpa sarmış âlemi?
Kalıcı… kalıcı mı, bilmiyorum.
Ben karakterdim—silüet oldum.
Ben kimseyi tanımaz oldum.
Amansızlık dışımdan yemiyor—
içimden siliyor ümidimi.