?? Ecel İle Sohbet Şiiri - Recep Kaplan 2

🎭 ECEL İLE SOHBET
— Bir söz duymamış nasihatten,
velhasıl kelâma lüzum kalmamış.
— Söz bitmez,
duyan kalmaz.
— Öz bir olduğu hâlde hamur çatlamış.
— Çatlayan hamur değil,
dayanamayan sensin.
— Bu sırrın orucunu tutuyor yıllardan beri.
Keskin bir karar bu, içine sinmiş;
ama yürek bir köşeye çekilmiş—
korkudan sinmiş.
— Karar sandığın,
kaçtığın yerin adı.
— Vurmuş taşa baltasını,
kesemediği odunları kendine yük etmiş.
— Taşıyamadığını değil,
bırakamadığını taşıyorsun.
— Bir yılan kıvrılmış yatağın ucuna;
zihin, uyandığını akledememiş.
— Uyku sandığın,
görmek istemediğin.
— Bir bağırış, bir haykırış bu—
ağız suskun, göğsü delip geçmiş.
— Bağırışın bile
içine gömülmüş.
— Ruhunu sandaldan toprağa indirmiş.
— İndiren sen değilsin,
çoktan inmişsin.
— Dip dibe ecelin
en kuytu diplerinde
göz gezmiş.
— Aradığın yeri değil,
sonunu görmüşsün.
— Kendini görmüş—
geri dönmemiş.
— Dönmemek,
en doğru kararındı.
— Bu canı alan—
yakana yeğ imiş.
— Aldığım can değil,
bıraktığın hayat.
— Bir tutam masumiyet ver—
yetiminden, tüyü bitmemiş…
— Masumiyet,
en önce senden eksilmiş.
— Kötü niyet,
her mübaha kadir imiş.
— Kötülük kolay,
sen zor olanı seçmemişsin.
— Öz bir olduğu hâlde
hamur kirlenmiş;
velhasıl kelâma
duyar kalmamış.
— Söz bitmez…
ama artık
sen duyamazsın.