Turhal ile Sohbet Şiiri - Sadık Kocabaş

Şair, benim derdim bana yetiyor,
Bir dert de başıma sen gelip açma.
Ben gül dikiyorum, diken bitiyor,
Sükûtu hak bil de bendinden taşma.

Feryadım sığmıyor bu şehre, köye,
Sustukça dizilir yaşlarım göze.
Toplasan dönerdi Kazova göle,
Beni naçar edip kendinden kaçma.

Yeşilırmak aksa kime ne fayda?
Ok yaydan çıkarsa durur mu yayda?
Muhabbet ararsın demlikte çayda,
Gönül sarayımın içini açma.

Kadim ilçe idim talan ettiler,
Bereket fışkırdım,yalan ettiler.
İnsanı benden,kaçan ettiler,
Yaralarım derin, yeter be deşme.

Sen besiciliğin şah damarıydın,
Mert çalışanın son imarıydın,
Tokat ellerinin en yamanıydın,
Sözü söyle ama sakın ha küsme.

Geyran’la Mercimek Tepesi şahit,
Şekilim görüntüm bilirim vahit.
Sen diyorsun ya yüreğin tahrip,
Gel elin attığı od ile pişme.

Susma şekerparem, sığma bendine,
Şöyle silkelen de bir gel kendine.
Arada bir dönsen eski gününe,
Feleğin kahırlı zehrini içme.

Bağrıma hançeri vuranı saymam
Sözümü vermişim,sözümden caymam
Arife gelmezsen gelirsin bayram
Varvara suyundan içerim deme.

Kimi övgü dizer, kimi de küfür,
Derdimiz Turhal’dır, gerisi çürür.
Kalemsiz Şair de vurunca mühür,
Açılsın gözlerin, ahdinden geçme.