Ümit Kalmayınca Şiiri - Nedim Saatcioğlu

Yaşanan sevdayı ölümsüz sandım
En güzel yıllarım terk edip gitti
Kendimi kahredip boşa aldandım
Ümit kalmayınca telaşta bitti

Kapandı kapılar sesler çekildi
Zamanın kalbine hüzün ekildi
Kendi gölgem bile benden söküldü
Ümit kalmayınca telaşta bitti

Kalbimi hapsetti kor dudakları
Ruhunda savruldu kül yatakları
Siyaha büründü aşk sokakları
Ümit kalmayınca telaşta bitti

Sustu içimdeki hırçın rüzğarlar
Soldu ruhumdaki pembe baharlar
Yıkıldı sırtımı verdiğim dağlar
Ümit kalmayınca telaşta bitti

Anılar dağınık hayaller yırtık
Aşk diye kurduğum o şehir yıkık
Yabancı bir yüz var aynada artık
Ümit kalmayınca telaşta bitti

Şimdi bir enkazdır göğsümde kalan
Her günüm fırtına, her yanım talan
Acılar tek gerçek gerisi yalan
Ümit kalmayınca telaşta bitti