Ülkeme Şiiri - Faruk Nas

Ey her biri yüzlerce tonluk ağır kantarlarla tartılmış acılar yüklenen yurdum!
Henüz ilkokula giden bir çocuğun uyurken yatağında bir şarapnel parçasıyla can verdiği
Yahut düğüne diye çıkıp akşamına şahadet şerbeti içtiği
Nice evladını bağrında saklayan güzel vatanım!
Kalk ve doğrul!
Artık bölmesin bir simsiyah gecede annelerin feryatları uykumuzu
Çekilmesin üzerimizden, evladının acısıyla çöken o dağ gibi babaların gölgesi.

Var bilirim
Öyle baba yürekleri var ki
Koysan karşısına demir dağını, eritebilecekken
İki damla gözyaşıyla söndürür bu volkanı kaynadığı yerden.

Anneler var
Yaşı kaç olursa olsun gözünde hep çocuk bilip tembihlediği biricik evladını koyarken toprağın bağrına
Sıralasan karşısına bilmem kaç katlı binaları devirebilecekken
İki damla gözyaşıyla dindirir bu fırtınayı koptuğu yerden

Kardeşler var
Acıların en büyüğünü bisikletten düşmek sanırken öğrenince abisini bir daha hiç göremeyeceğini
Dizsen önüne hayaller, istediğini seçebilecekken
Ağlar hüngür hüngür, söyler abim gelsin başka bir şey dilemem ben

Sevdicekler var bir de
Bir bakışıyla unutturan bütün sıkıntıları
Bazen anne sevgisi bazen baba şefkati ile sarılan
Bakmaya doyamadığı yârini uğurlarken ebedi istikamete
Çeksen önüne setleri çağlayıp üstünden taşıp geçebilecekken
Kurutur içine akıttığı gözyaşlarıyla bu seli yağdığı yerden

Yağmurlar yağmalı ülkeme ıslanmalıyız
Islanıp düştüğümüz yerden kalkmalıyız !