Ali ile Elif Şiiri - Faruk Nas

Masum yüzü takınmış, cümle cihan saltanat.
Halimize bakarsan bütün bunlara tezat.

Ali vardı çalışır, kağıt toplar kendince.
Ya karnını doyurur ya aç gezer fikrimce.

Sabah erken uyanır hale gider bakardı.
Bir iş bulursa yapar yoksa sövüp kalkardı.

Ekmeğimiz bugün de sokaklardaymış, derdi.
Arabasını alıp sokak sokak gezerdi.

Toplardı marketlerin önünden kartonları.
Bir güzel işim olsa, diye hayal kurardı.

Acıkınca bir simit koşardı imdadına.
Akşam bir tas çorbayla ererdi muradına.

Aşıktı bizimkisi komşu kızı Elif’e.
Babası söylemişti, iş bul da öyle iste.

İşi rast gitmedikçe içi sıkılıyordu.
Güzel hayaller kurup teselli buluyordu.

Bir iş buldu sonunda, karnı doydu sırtı pek.
Gitti kızı almaya kendine güvenerek.

Dediler ev, araba ve illaki takılar…
Gençlerin hayalini başlarına yıktılar.

Annesi: Ben çekmişim kızım çekmesin, dedi.
Babası beklemedi kızı tüccara verdi.

Ali işi boşladı, Elif! dedi, ağladı.
Elif Ali’ye gelip kaçır diye yalvardı.

Birkaç güne varmadan tüccar hapsi boyladı.
Baba bunları görüp hatasını anladı.

Ali Elif’i aldı, erdiler muradına.
Bu masal burda bitti, haydi gerçek hayata.