Ufacık Lütuf Şiiri - Kasım Kobakçı

Dün el uzattı diye, övünerek coştu,
İyilik yaptı diye, zaferlere koştu,
Şimdi ezilmiş ruhlar, keder içindedir,
O ufacık lütfun da, içi meğer boştu.
*
Şefkat gösterir gibi, araya taş attı,
Ufacık destekleri, ağır yüke kattı,
Zaman akıp gitse de, sızılar bitmiyor,
Gönül defterimizi, karanlığa sattı.
*
Gözlerime bakarak, ciğerleri yakan,
İki tatlı kelamla, umutları yıkan,
Gülümseyen yüzlerin, sahteliği belli,
Boşa çırpınıp durmuş hep, yokuşa çıkan.
*
Elinden tutan kişi, hep gururu ezdi,
İçten olmayan sesi, ta derinden sezdi,
Aydınlık sabaha da, gölgeleri düştü,
Gönlüm onun izinden, gezinmekten bezdi.
*
Eski defteri açıp, hesapları sorar,
Bitmek bilmeyen dertler, takatimi yorar,
Çiçek açan dallara, kara kışlar indi,
Soğuk rüzgarlar esip, bedenimi sarar.
*
Verdiği iki lokma, haddini çok aştı,
İçindeki zehirler, dilden dile taştı,
Masum sandığım yüzler, karanlığa daldı,
Minnet isteyen akıl, gerçeklere şaştı.
*
Bağışladığın nimet, elinde hep kalsın,
Yük oldu vicdanıma, istemem el alsın,
Yorgun adımlarımla, köşelerde durdum,
Gözdağı veren insan, yakamı tez salsın.