Uçmayı Düşerek Öğrenmek Şiiri - Remziye ...

Kuş gibi çırpınışlarımı görmedin mi
Gönlümdeki kelebeklerin sana doğru uçuşlarını seyretmedin mi
Gözyaşlarımın her düşüşünde kanattığını görmedin mi

Hiç mi sevmedin, hiç mi acımadın
Hiç mi canın yanmadı beni yakarken
Vicdan sızısı desem anlar mısın, sanmam

Yetmedi senin gücün beni sevmeye
Ama şuna da yetmeyecek gücün
Seni benim seni sevdiğim kadar sevecek birini hayatına çekmeye

Kutluyor musun şu an kaçışının bilmem kaçıncı gününü
Kurtulduğuna dair kanıtlar bulabildin mi kendine
Aynaya baksan görecektin halbuki korkunun ne demek olduğunu

Ben baktım aynaya, gözlerimi hiç kaçırmadan saatlerce izledim göz bebeklerimi
Bulamadım kızacak bir yer
Sayısız şey buldum sarıp sarmalayacak

Uçmayı bilmeyen birini kokpite koymuşum
Tüm mürettebat kaçınılmaz olana doğru düştük
Yaralanmamız ne şakaya benzedi ne hayale, düpedüz gerçekti

Hadi gel de sar şimdi tüm yaraları!?
Ya da boşver sen kanatma yeter…
Enkazı da ben kaldırırım merak etme, benim gücüm hepsine yeter…

***