Yaşamak Şiiri - Remziye Akça

Yarınla dünün arasında koskoca bir dünya
Arşla yer arasında bilinmeyen bir sır
Şahitlerle örülü bir mahkeme
Aşkın yalanla doğrunun arasında savaşı
Misafirken ev sahibi olma davası
Aklın alamayacağı zıtlıklar alemi
Kainatın kalbi, insan.

Yâri bulma yolunda koşturmaca
Aklanmak için toprağa bulanma
Şemsiyesiz doluya yakalanma
Ağaçların altında yıldırımla tanışma
Meyvelerle hasbihal edip yâri sorma
Aklın alamayacağı bilinmezlik alemi
Kainatın kalbi, insan.

Yer neresi, gök neresi bilinmez.
Aşağı neresi, yukarı neresi hesaplanmaz.
Şahit kim, şahit olunan ne belli olmaz.
Akla kara nerede ayrılır, kimse bilmez.
Mazinin etkisinde, geleceğin ümidinde
Aklın alamayacağı kefesi kırık bir terazi
Kainatın kalbi, insan.

Yaşamak denilen ne ola ki?
Aşksızsa gönül, yaşamış mı ki?
Şirinle, Leyla’yla karşılaşmamış gönül
Asarını sorabilir mi sahibine?
Meramı aşk olmayanın derdi ne ola ki?
Aklın alamayacağı bir yaşam savaşı
Kainatın kalbi, insan.

Yenilendikçe ömründen bir an eksilen
Ayn ile aynaya bakıp görebilmeyi bekleyen
Şekle bakıp aslım bu diye övünen
Aslını aslına sormayı yeğlemeyen
Mizacı kalple akıl arasında bir gidip bir gelen
Aklın alamayacağı gelgitler dünyası
Kainatın kalbi, insan.

Yelkovanın peşinde yorulmak
Akrebin ağır adımlarında dinlenmek
Şiirlerde zaman ile zamandaş olmak
Âşığın gönlüne zamansız konmak
Misafiri kovmadan ağırlamak
Aklın alamayacağı zaman seyyahı
Kainatın kalbi, insan.

Yeni de sen eski de sen
Aşk da sen, düşman da sen
Şiir de sen, nesir de sen
Akıl da sen, kalp de sen
Miktarı bilinmeyecek kadar sen
Aklın alamayacağı kadar sen
Kainatın kalbi, sen.

Yaşamak, aramak her an
Aslolanı bulmaya çalışmak
Şıklarında yanlışlar doluyken, doğruyu bulmak
Aklı terazi, gönlü elek
Mizana kadar tartmak gerek.
Aklın almasa da sen olmak
Kainatın kalbi, insan olmak.

***