Hastane odasının beyaz duvarları, yıllardır ağlayan insanların sessizliğini taşıyordu.
Pencerenin kenarındaki yatakta genç bir kadın yatıyordu. Günlerdir tedavi görüyordu. Doktorların yüzündeki ifadeden durumunun iyi olmadığını anlamıştı ama annesine belli etmiyordu.
Annesi her gün elinde bir poşet meyveyle gelir, zorla gülümserdi.
"Bak, iyileşince sana en sevdiğin yemeği yapacağım."
Kız da gülümser gibi yapardı.
Çünkü annesinin umutla ayakta kaldığını biliyordu.
Beni görünce kaçma ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim
Devamını Oku
Ceylan ben seni vuramam
Saklananıp beni süzme ne olur
Ceylan ben seni vuramam
Tenhalarda bir gölgeyim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta