Hastane odasının beyaz duvarları, yıllardır ağlayan insanların sessizliğini taşıyordu.
Pencerenin kenarındaki yatakta genç bir kadın yatıyordu. Günlerdir tedavi görüyordu. Doktorların yüzündeki ifadeden durumunun iyi olmadığını anlamıştı ama annesine belli etmiyordu.
Annesi her gün elinde bir poşet meyveyle gelir, zorla gülümserdi.
"Bak, iyileşince sana en sevdiğin yemeği yapacağım."
Kız da gülümser gibi yapardı.
Çünkü annesinin umutla ayakta kaldığını biliyordu.
ilk baxışda vuruldum,
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş
Devamını Oku
gözlerine baxanda men
başın eyib utananda
utanışına vuruldum men
bezen asta bezen yavaş




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta