Tuz Koksun Şiiri - Müslüm Bayram

Kuduz bir it dolaşıyor,
tasmasından boşanmış
Akıtıyor salyalarını saçıyor uluorta
Kirletiyor çürümüş beyniyle toprağı
Murdar leş kokusu,
nefessiz bırakmakta adeta.

Perişan gökyüzüne bulut, buluta nem gerek
Yıldırımlı, bol tufanlı...
En bereketlisinden.

Ozan işini seviyor
Dev bir çınar ağacının gölgesinde
dem çekmekte
Okşuyor taze yapraklarını
kadehlerinden;
Ağır roman düşecek, belli ki.

Kuduz it bu; ne yapacağı kestirilemez
Salyalarını döke saça,
sinsice hırlayarak yaklaşıyor.

Cephanem kalem, mürekkep
Taşıyor ceplerimdeki çakıl taşlarından
Yedeği olmayan tek atımlık
mermi dolu tüfeğim.

Düşünüyorum, insancıllığıma güvenerek
Karar verme aşamasında çetin bir sınavdayım
Çakıl taşlarını kirletemem; onlar
toprak kokuyor.

Boşaltıyorum ceplerimi al acele
Çıkıyorum çınarın en yüksek dalına.

Kuşlar selam veriyor hasbihal öncesi
Yemişlerini döküyor, besliyor
yavrularını
Yağmura duasında kanat açıp.

Gökyüzüne (b)akan dallar
arasında huzurdayım
Buhurdanlıklarıyla hemhal nefesim;
Derinliğinden tek nefes çekip,
Kanlı bakışlı kuduz itin
alnının ortasına
Nişanlıyorum tüfeğimi.

Ulu bir ses çınlatıyor kulaklarımı.

Dur behey yabancı!
Korkutma yuvasındaki kuşları,
Kırma kanatlarını
İncitme köklerini.

Sen ki kalemşor, meşhur avcı;
Göm tüfeğini çürüsün,
toprak olsun;
Paslansın demirlerinden.

Düğmelerini tek tek kopart;
Çıkart hortumunu fermuarından,
Doğrult kuduz itin üzerine;
Fışkırsın (y)akıt suyun!

Toprak leş kokacağına...
Varsın tuz koksun.