Tutkunun Ezgisi Şiiri - Kasım Kobakçı

Karanlık sokaktan usulca geçtim,
Menzili olmayan yolları seçtim.
Nemli caddelerde parlıyor sular,
Bağrımda kanayan sessiz duygular.
*
Mesafe artarken biter takatim,
Tükenip kaybolur garip saatim.
Çelik mengenede ezilmiş bağım,
Hasretle kül olmuş gönül ocağım.
*
Karanlık tuzaklar kaplamış dünü,
Zihnimde uyanmış hiddetin yönü.
Tahammül kalesi yıkılmak ister,
Aynalar yansıtıp acıyı süsler.
*
Azabım çoğalır yakar içimi,
Kederim karartır garip biçimi.
Gürültü koparken dumanlı tonda,
Zıtlıklar çarpışır tükenen sonda.
*
Çölün ortasında uyuyup kaldım,
Bitmeyen yellerle derine daldım.
Metanet tepesi çöküyor elbet,
Uzaklık canlara verdi hezimet.
*
Atlasın setleri yolumu kesti,
Coşkunun dalgası bağrımda esti.
Uçları bulunmaz onca ezanın,
Feryadı yankılar ıssız fezanın.
*
Aşkın bülbülüne yuva kurmuştum,
Tutkunun şarkısı olup durmuştum.
Sisli sabahların ayaz vaktinde,
Yaralar sızladı sözün akdinde.
*
Yüzüme çarpıyor soğuk damlalar,
Bağrımı titreten gizli dalgalar.
Aşılan yolların hesabı bitmez,
Dertlerim çoğalır yanından gitmez.
*
Kurumuş dalların hüzünlü hali,
Gözümde canlanır yitik meali.
Gecenin zinciri tutsak etmişken,
Hiddetin şarabı bitip gitmişken.
*
Metanet bağları koptuğu anda,
Acılar şahlanır fani cihanda.
Kederim yükselir dağları aşar,
Gazabım sel olur engine taşar.
*
Kırılan camların puslu koynunda,
Yalnızlık yük olur garip boynunda.
Menzili aşarak engine koştu,
Zihnimin atları delice coştu.
*
Direniş gücümü yıktığı zaman,
Hasretin rüzgarı vermiyor aman.
Çizgiler çekilmiş koca dünyaya,
Engeller konulmuş aydınlık aya.
*
Kıvılcım parlayıp ateşi harlar,
Çığlığım titretir eriyor karlar.
Muhabbet güllerin açtıran kimdi?
Tutkunun ezgisi söylenir şimdi.