Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Tutkular sizi siz eden unsurlardır, onları nasıl savabilirsiniz ki? Hem iyinize de, kötünüze de gitse, âsi de, mûti de olsa size ait şeyler; kıyabilir misiniz ki?
Bakın dermânı da var imiş; o bir hafta uğrayan sabrı devamlı misâfir eyleseniz kalmaz mı dersiniz?
Soruların çözümünün elinizde olduğunu şiirinizin diliyle söyleyen yüreğiniz gönül aynanıızdan aksettiriyor...
Gönlünüze, yüreğinize sağlık... Herşey gönlünüze göre olsun efendim. Saygılarla...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta