Tut ki... Şiiri - Mecit Aktürk

Aşk denen çıkmaz sokak; dehlizlerde yittin tut!
Meçhule menzil ırak; pusulasız gittin tut!

Aşk, yüreği yakan kor, ne çekmiş Mecnûn'a sor!
Hicrâna dayanmak zor, "alev alev tüttün tut!"

Sanma ki senin suçun, kalp aşık olmak için
Yansan da için için, sırrı gize kattın tut.

Esirsen âh-u zâre, dostun olsa ne çare?
Lokman dahi bîçare; aşk ağuydu, tattın tut!

Aşk, amansız bir girdap, düşenin hâli bitâp
Sitemden edip hicâp, çırpındıkça battın tut!

Gam zehirse aşına, lokman gitmez hoşuna
Ne çiğnersin boşuna; var sen onu yuttun tut!

Dertleri dere dere, boğulsan da kedere,
Baş kaldırma kadere; tenden içe attın tut!

Kalmasa da mecâlin, şüküre dönsün dilin
Say ki aşikâr hâlin; herkesi ağlattın tut!

Dünya ârife sürgün, ömürden geçer her gün
Farzet bugün oldu "dün", son nefesle bittin tut!

***
Tut ki aşk onmaz yara; kimseye etme ayan...
Götürse de mezara; dua et, sabret, dayan!