Turhal’ın Yası Şiiri - Sadık Kocabaş

TURHAL'IN YASI
Bizim Turhal önce parlak şehirdi,
İçinden akan su yeşil nehirdi,
Fabrika dediğin modern devirdi,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Beş bin kişi her gün işe giderdi,
Herkes yönünü oradan çizerdi,
Maaş günü işçi yüzü gülerdi,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Üstümüz başımız jilet gibiydi,
Dertleri silerdik bir el gibiydi,
Güzellik coşkun bir sel gibiydi,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Makine bölümü çelikten kale,
İşleyen çarkları benzer şelale,
Düşman bakınca da düşerdi hâle,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Kazova pancarı buraya akar,
Küspe kokusu da burnumda kokar,
Hasretle maziye her gelen bakar,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Tarihe şahittir o Koca Kavak,
Göklere bakardı dalların saysak,
O bile ağlar sesini duysak,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Yüz bine dayandı bir gün nüfusumuz,
Kalmadı ne dert var ne de pusumuz,
Çöktü üstümüze bak kâbusumuz,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Esnafın kesesi dolup taşardı,
Köylüsü kentlisi mutlu yaşardı,
Borcu olan kişi çabuk aşardı,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Seksenin yılında büküldü belim,
Hüzünlü bir sözü söylüyor dilim,
Kimsesiz kaldı bak şu koca ilim,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Gençlerin hepsi de gurbete kaçtı,
Büyük şehirler bak kucağın açtı,
Ayrılık şehre bu zehri saçtı,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Lojmanlar boşaldı kapılar paslı,
Gönlümdeki mazi her zaman yaslı,
Kimseler bilmez ki bu işin aslı,
Şimdi o Turhal’dan eser yok gardaş.

Gözlerim yaşarır kalemi tutsam,
Keşke o günlere gidip de yatsam,
Mührümü sonuna böylece vursam,
Kalemsiz Şair der eser yok gardaş.