Turhal’ın Hesabı Şiiri - Sadık Kocabaş

🖋️ Turhal’ın Hesabı
Canı çürüttün gurbet elinde,
Zehirli bir zakkum açtı dilimde.
Dolanma boşuna hüzün selinde,
Turhal, adın anan diller olmasın.

Şeker Fabrikanın dumanı batsın,
Vefasız evladın taşını atsın.
Seni seven yiğit zindanda yatsın,
Sönmüş ocağını yakan olmasın.

Kalesine baksam duman bürümüş,
Vefasızlık diz boyuna yürümüş.
Umutlarım gurbet elde çürümüş,
Gönül sarayına giren olmasın.

Zile’den bu yana esen yellerin,
Bize kapalıdır artık yolların.
Kırılsın tuttuğum o taş dalların,
Gölgende başını koyan olmasın.

Lakin Yeşilırmak başkadır akar,
Kalesi göğsüne madalya takar.
Vursam da sitemle, şu canım yakar,
Toprağın kokusu cennetten bahar.

Var mıdır dünyada benzeri senin?
Emeği, ekmeği o ak bendinin.
Güzeli sarmalar o mert fendinin,
Yiğitler yatağı, ey nazlı diyar!

Kızgınlık bürüdü, dilim lal olsun,
Verdiğin o lokma helal bal olsun.
Kırdıysam taşını, can zeval olsun,
Bağışla kusuru, ey koca çınar.

Mihnetim kalmadı gayrı birine,
Gömün bu sevdayı yerin dibine,
Adımı kazımayın mezar yerine,
Kalemsiz Şair’i bilen olmasın.