Gölgesiz Gece
Gece yine gölgesiz yine sessiz
Bir ben miyim uykusuz
Boğumlarına hıçkırık dizmiş akrep düşüncelerim
Kafdağı kadar uzak bir vuslatın esiriyim
Ve umut yüklü düşünceler boyun büker
Oturur bir köşeye
Gölgesiyle konuşur
***
Hani der vuslat vardı bir kanarya sesinde
Bir beyaz gül açacaktı mevsime inat
Sonu geldi mi acep takvimin
Sessiz sedasız bitsem mi diyorum
Acımı, hasretimi, umudumu toplasam
Önüme eğip başımı
Gitsem mi diyorum
Göğsümü sarıyor aşkla titreyiş
Böyle olmamıştım bir bilebilsen
Gündüzler geceler seni bekleyiş
Her gece rüyama bir gelebilsen
Tadına doyulmaz tatlı sözünün
Bir meltem mevsimi başlayan
Gül dalına kondum bu gece
Bulutlar vardı gri ve siyah
Mısralarıma hasret düşerdi her gece
Yalpalardım gönül yalnızlığımdan
BİTER Mİ SANDIN
Gün olur rüzgâr susar, kuşlar susar, ben susarım
Ne dalından düşer yapraklar, ne kımıldar
Bizi Öldürme
Elbet bir gün
Elbet bir gün portakal çiçeklerinin altında tutacağım elini
Sönmüş kıvılcımlar yanacağım yine
Teninin kokusu doldururken içimi
Bir mutlu gece
Sevda dolu
Bembeyaz karlara dokunmak
Avuçlarımın sıcaklığında eridiğini hissetmek
Tepelerde dolaşmak ne güzel.
En güzel çiçekleri koklamak
Susamışlığımı görsen ey felek
Bir yudum versen de huzuru bulsam
Çatladım kurudum insaf ey felek
Bir yudum versen de huzuru bulsam
Sevdiğin demeye hasret dudağım
Bir Yürek Kadardı Bakışlarım
Ne Endülüs’te akşam gördüm ne yabancı dil bilirim
Çöllere düşmedim, dağlar delmedim kör bir kazmayla
Bir yürek kadardı bakışlarım
Hep onu aradım uykusuz gecelerde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!