Turan Yükseloğlu Şiirleri - Şair Turan Y ...

Güz güneşi....
Azalır ateşi,
Kızıl kor batışı
Yorgun görülür
Düğün çoğalır,

Öyledir, insan oğlu daha doğarken ağlar,
Ağlayacaksa yaşamanın ne anlamı var?
Hele ki, analık hissidir, sarar sarmalar,
Daha doğarken başlar hayat cilvesi.

Hayattır fâni olan, Dünya gerçek,
Herkes dünyadan gelip-geçecek,
Ölmem sananlar mutlak ölecek,
Her ömrün süresi bir gün bitecek.

Benim de bir zaman gençliğim vardı,
Sanma ki bu saçlar gençken ağardı,
Gençliğim bu günü gelmez sanırdı,
El etek öpmekle geçti gençliğim,
İtile kakıla öldü gençliğim.

Hayatımda görmedim hiç, senden gördüğümü.
Çözülmesi imkansız attığın kör düğümü;
Çözemedim, çözülmüyor, gel de sen çöz bari;
Yoksa gelme kabrime duyarsan öldüğümü.

Prens ve prenses misali;
Bilirsin, derler ya hani;
Bir varmış bir yokmuş;
Anlamış gibisin ya bari.

İşte hayatın gerçeği,
Anlatıyor her şeyi..
Şimdi süt emer, emekler,
Gününde yürür gezer.

Aslında insanın cücüğü,

Dedem, babam hep; “bir zamanlar” derdi;
Masal gibi anlatır, en son beni öperdi ,
Hayat yel gibi; bazen neşe bazen kederdi,
Dün gibi yıllar, ömrümü de alıp götürür.

İstersen görme, bilme sen bu gerçeğini,
Sakın ha gelmez deme bu geleceğini,
Bir gün olur derman arar şahlanan gönlün,
Sağ kalırsan gelecek beklenen o gün.

Güller dükenli, yollar iniş-yokuşludur
Evler saray, bazen viran baykuşludur.
Çok dost-akraba tanıdım insandı ama;
Mendebur çıktı, görünüşü hoş duruşlu.

Sevdada-aşkta, beyaz atlı prensi mi?