Tuncay Akdeniz Şiirleri - Şair Tuncay Ak ...

Kendini akıllı sandı
Acemice toydu vicdan
Rantı duyunca uyandı
Doyan ile doydu vicdan

Herkese eşit demişti

Senin için ben bu, aşkı bitirdim,
Hoyrat bahçemize,daldı bu sene.
Deli oldum ben,aklımı yitirdim,
Açılan gülümüz,soldu bu sene.

Aşkımız düşmüştü,alem diline,

İlahi ateşin yanar özümde
Gönülden inanan kul eyle YARAB
Hak için dökülen yaşı gözümde
Akıt ırmağından sel eyle YARAB

Hakkı hak bilip,hak yolda yürüdüm

Türküler yakmıştım senin adına
Sensiz okunmuyor bil yarim,yarim
Sen olmadan bakmam lezzet tadına
Sensiz yenilmiyor bal yarim, yarim

Neler çektim ayrılığın elinden

Hayat bir çiçektir yeşeren dalda
Zamanın renkleri solmadan yaşa
Umut bir seraptır sahrada çölde
Azmi gayretinle yılmadan yaşa

Asumanı sarmış rahmet kokusu

Kağıtlar üstünde çok kalem yordum
Arzu haller yaza,yaza yoruldum
Haksızı savundum haklıya vurdum
Vicdanları üze,üze yoruldum

Çok gördüm yüzlere gülen dönekler

İlim bir şeyler arıyor
Yazık zamana,zamana
Kitaplar rafta duruyor
Yazık yazana,yazana

Atom toplar patlayınca

Gönülden gönül e selam
Söylenmiyor dil yorulmuş
Kağıda ne yazsın kalem
Yazılmıyor el yorulmuş

Rüzgarlar acı esiyor

Allah deyu deyu aşkla çağlarız
Halimizde Mevlananın özü var
Ecelinden önce ölür ağlarız
Selimizde Mevlananın gözü var

Onun gurbetinde kün cihan sıla

Kudretten yaratmış arş-ı alemi
Gayb-ı alem sırdır bil gizli gizli
Enel hakktan beri yazar kalemi
O kelâmı yazan el gizli gizli

Hükmü insan olduk giydik o tacı