Tümsekten Gece Şiiri - Ayşe Uçar

bronz bir kafesin nefesinde
asılı zaman
çengelli bir iğnenin ucunda
ruhu takıntılı yaşam

ne ileri
ne geri

hep susları mı oynar gözü kanlı düşler
mühletli ömür-bitik sermaye
kılıçtan bir söz- keskin
sirkeden keskin bir koku- berbat
çukurdan bir tuzak-off!

eski şamdanlardan sarkıyor kör ışık
antik duvarlarda kalan bir çağrı -çığlık
ve nefesi kesik bir yankı
alazlanan

dur
kımıldama
sadece düşün
hangi dipsiz köşeyi kucaklarken
kaybettin dününü kendini

bir adım daha atsan düşeceksin
hayır
bir adım daha atsan belki çözülecek örümcek ağı
sessizlik
ve
kurum kurum kurulan yalnızlık
başı dönmüş sivri topuklu düşünceler
ama yazık tenim yoluk yoluk
ama ruhum mistik bir gemi
ama kalbim göçkün tayfa

zaman gibi yıllar gibi
diller gibi

hu! hu! hu! çekerek seslenmeyin
rüzgârın önünden yaprak yaprak savrulmaktan
tümsekten bir geceden
değil
ruhu kokmuşlarla
yan yana durmaktan yoruldum off!!

2412202523:18