Tükenmez Izdırap Şiiri - Kasım Kobakçı

Dargın suratında tükenmez ızdırap,
İçindeki yara derinlerden kanar.
Yıkılmış duvarlar tabanından harap,
Kamil adamların tek umudu yanar.
*
Şu zalim dünyanın çileleri bitmez,
Doğru insanların gücü elbet yetmez.
Kanlı savaşlarda merhamet görülmez,
Korkuya kapılan köleler ne sunar?
*
Baharı gelmeyen dağlara kar inmiş,
Uzak diyarlardan dertli rüzgar esmiş.
Yalancı dostlara güvenen pes etmiş,
Issız tepelerde serap görüp anar.
*
Çiçekli bahçeler sararıp da soldu,
Nehirlerin suyu bataklığa doldu.
Mutluluk rüyası unutulan sondu,
Kuruyan fidanlar göremiyor pınar.
*
Masum bebeklere kim şefkat verecek?
Şenlik mektupların kimler getirecek?
Kırık tebessümler nasıl dirilecek?
Soğuk akşamlarda koca ulu çınar.
*
Karlı dağlardaki beyaz faciadan,
Kurtuluş beklenmez akılsız avamdan.
Sitem eden sesler yükselir akşamdan,
Derelerin sesi fırtınayı kınar.
*
Gece yarısını aşanlar uyumaz,
Derin düşünceler aklından sıyrılmaz.
Sabırsız insanlar huzuru bulamaz,
Çaresiz bedenler ayazlarda donar.
*
Bağdat ellerinde büyük dert çoğalmış,
Şiraz göklerinde bulutlar kararmış.
Mecnun diyarında sular hep bulanmış,
Göçmen kuşlar bile dikenlere konar.
*
Tebriz kalesine ağır örtü indi,
Aslı sarayında sessizce silindi.
Ferhat dağlardaki taşlara yenildi,
Zorlu sınavlarda cahil toplum sınar.
*
Yemen isyanları artık unutulsun,
Umutsuz öksüzler gerçeği tez bulsun.
Ağır hastalıklar tümüyle son bulsun,
Saf beden boş söze aldanıp da kanar.