Tükeniş Şiiri - Uğur Bolat

Geçer her gün bir evvelkinin aynî sûretinde,
Ne bir renk var ne bir ses, hep sükûtun heybetinde.

Zaman bir kıskaç olmuş, ruhumu sıktıkça eyvâh,
İçimde yankı bulmaz ne heves kalmış ne âmâl.

Bitermiş her şey elbet, derlerdi, erdi nihâyet,
Ne var ki bitmek değil bu; tükenmekmiş hakîkat.

Hayat da bitti, yolum bomboş uzanırken,
Ne bir şevk var adımda ne de bir maksat ufuktan.

Oyalanmak ne mümkün, yorulmuş zihnim alabildiğine,
Kaçar her yeni uğraş, dokunur yük gibi sine.

Bir ağırlık çöker ki gecelerden daha koyu,
Ne rüya var ne ümit; hepsi yitmiş, hepsi yorgun.

Sorarım kendime: “Neydi beni ben kılan ateş?”
Cevap yok… Külüm ancak, savrulur rüzgârla kardeş.

Eğer bir gün uyanmazsa içimde saklı kıvılcım,
Ben artık ben değilim, yalnızca sönmüş bir ateş tacıyım.