Bütün pencerelerimi kendi ellerimle ördüm içeriden.
İçeri sızacak gün ışığı, dışarıyı izleyecek boşluk bırakmadım.
Zifiri karanlık oldu her bir köşesi odanın.
Mesele karanlıktan korkmamak falan değil.
Mesele, aydınlığın artık hiçbir şeyi çözmemesi...
Bir zamanlar okyanusları aşmaya yeminli o koca yürek,
şimdi diz boyu bir suda boğulmaya ne kadar da arzulu.
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.
Devamını Oku
Boyuna onu düşünürdüm,
Kamyonlar kavun taşır ve ben
Boyuna onu düşünürdüm,
Niksar'da evimizdeyken
Küçük bir serçe kadar hürdüm.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta