İçimdeki bütün saatleri aynı anda durdurdum.
Artık ne geç kalınmış bir saniyem var hesabı sorulacak, ne de nefes nefese yetişmeye çalıştığım bir yarınım.
Zaman dediğiniz o koca çarkı, kendi dişlilerinde ezilmeyi peşinen kabul ederek bozdum.
Yüzüme kapanan kapıları yumruklamaktan vazgeçtiğim o gün...
İşte o gün anladım ellerimin asıl ne işe yaradığını.
Meğer bir şeylere sımsıkı tutunmak değilmiş marifet.
Gerektiğinde o her şeyi sıkıca tutmaktan kanayan avuçlarını yavaşça açıp, her şeyi usulca yere bırakabilmekmiş marifet.
Bir ülke ki milleti Türk;
İnsanı Türkçe konuşur.
Azerbaycan, Kırım, Kerkük…
Soydanı Türkçe konuşur.
Yaylaları,ovaları…
Devamını Oku
İnsanı Türkçe konuşur.
Azerbaycan, Kırım, Kerkük…
Soydanı Türkçe konuşur.
Yaylaları,ovaları…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta