Toprak Şiiri - İsmail Dere

TOPRAK
Adem kovulunca cennetten
indiler yeryüzüne
‘’Tüm bu topraklar bizim.’’
dedi Havva’ya
Kabil orda serdi Habil’i toprağa.

Yıllar yıllar sonra
Sular seller kapladı
tüm kara parçasını.
Nuh bir tekne ile günlerce yol aldı
Çekilince sular göründü kara.
topladı oğullarını
‘’Bu toprakların hepsi bizim.’ dedi
Çoğaldı insanlar, çoğaldı, çoğaldı…
Başladılar toprak için savaşlara

Makedonya’da kendi küçük
Adı Büyük İskender
Vura kıra ilerledi durmadan
Atının üstünde kısa kılıcı
‘’Bu topraklar benim.’ diye gürledi.

Toprak bu, doymuyor üstündekiler
Cengiz Han çıktı geldi bozkırlardan
Moğol atının üzerinde, elinde oku ve yayı
Yıldırım çarpması gibi gürledi
‘’Nasıl gökte tek bir tanrı varsa
yeryüzünün de tek var’’...
Böyle böyle gücü tutan tüm eller
Bu topraklar için ezdi geçti kardeşlerini.

Roma’dan çıktı bir deli
yaktı, yıktı seyretti güzelim şehri
alevler harladıkça şarkılar bile söyledi.
Zaman bu durur mu?
toprak için yıkımlar daha da çoğaldı

Pahom’da aldı nasibini
içlerindeki en garibanı o idi
ne topu var ne de tüfeği.
şimdi yatıyor bir karış toprakta

Halbuki toprak bu
ne ekersen onu biçersin.
Hâlâ doyamadı insanoğlu
geliyor sesler her köşeden
Bu toprak benim, bu topraklar benim.
İ.dere