Toprağın Sesi Şiiri - Mustafa Alp

uzun ince bir yoldan geçti ömrü,
bir sazın telinde saklıydı öyküsü.
gözleri görmese de dünyayı,
yüreğiyle gördü insanın özünü.

bir köy sabahında doğdu sessizce,
toprak kokusu sinmişti nefesine.
ne şehir bildi ne ihtişam,
ama sözleri ulaştı her nefese.

karanlık çöktüğünde gözlerine,
ışık doğdu dizelerinde.
görmeyen gözleri değil,
görmeyen kalplerdi aslında kör olan.

dost dost diye çağırdı yıllarca,
bir dost aradı insanın içinde.
kimi zaman bir dağ oldu sabrı,
kimi zaman bir türkü düştü diline.

toprak dedi, ana dedi, vatan dedi,
her dizesinde bir kök saldı sevgi.
bir avuç toprak kadar mütevazı,
bir ömür kadar derindi yüreği.

ne mal istedi ne şöhret,
bir saz, bir söz yetti ona.
bir de içten bir selam,
yeterdi bütün dünyaya.

şimdi yine toprakta sesi,
yine toprakta özü saklı.
ama her bahar rüzgarında,
onun türküsü yankılanır hala.

ölüm dediğin nedir ki Veysel,
sen ölmedin, sözlerin yaşıyor.
her gönülde bir tel titrese,
bil ki o telde sen konuşuyorsun.

yollar uzun, zaman kısa,
sen çoktan vardın hakikat kapısına.
biz hala yürürken bu dünyada,
sen ışık oldun karanlığına.

ey toprağın ozanı, ey gönül eri,
her ölüm yıldönümünde anılır adı.
ama sen her gün varsın aslında,
bir türküde, bir nefeste, bir insanda.

ve biz her uzun ince yol dediğimizde,
biraz daha sana yaklaşırız sessizce…