Vuslata Eren
Sensin beni yârim aşka düşüren.
Seni sevmeyen kendinden utansın.
Sensin beni Leyla’ya Mecnun eden.
Aşkı bilmeyen, Leyla’dan utansın.
Sen, baharda açan bir yaban gülü
Ben seherde öten bir aşk bülbülü
Neşeyle konarım ben dallarına
Bulanır her yerim hep allarına
Gökyüzümde aydır nur saçan sevdân
Keşke bana benim kadar sen
sana senin kadar da ben yakın
olabilseydim şu anda sana
Ama ne yazık ki
ne sen bana benim kadar yakınsın
ne de ben sana senin kadar yakınım
Vakit nakittir derlerse
inanma sen sakın buna
Paranı harcarsın dilediğin kadar
sonra kazanırsın çalışarak tekrar
Ama zaman hiç öyle mi?
Bir kez harcadın mı zamanı
Umudum bekletiyor beni ıssız yollarda
Çaresizliğim büyür sürekli bu kollarda
Yağmurum düşer damla damla dolar da
Nefesim tükenir birden bu dimdik yokuşlarda
(18 Ağustos 2006/ Ören-Balıkesir)
Yalnızlığımın en ücra köşesinde
Yürüyorum yavaş adımlarla
Gölgem bana eşlik ediyor
Ölüm sessizliğindeki kaldırımlarda
Bir umut ışığı beliriyor
Belli belirsiz ufuklarda
Çekip gittin, bir iz bile yok senden.
Ayrılmak bu kadar kolay mı benden?
Bir haber bile yok, gittiğin yerden,
Doldu hasretin hep gecelerime.
Tanıyor gibiydim seni ezelden.
Bu ağzı ve dili olmayan
Dünyâya neden Yalancı
Dünyâ derler ki?
Dünyâ mı yalancı
Yoksa bunu söyleyen
İnsanlar mı?
Günümüzde falcılara
Rağbet arttı mâlesef
Sardı falcılar her yeri
Neymiş efendim
Fala inanma
Falsız da kalma
Terk ettim, bıraktım yalan dostları.
Yanı başlarında ben yokum artık.
Hepsi de sadece iyi günde dost.
Tek başımayım ben yalnızım artık.
Yürürüm yolumda sessiz sedasız.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!