Teşekkür ederim Şiiri - Can Elıf

Ömrüm derim…
Ömür dediğin, sevdiğinin gözlerinde kaybolup kendi yolunu unutabilmektir.
Bir çift göz bazen koca bir ömre, bazen de sonsuzluğa açılan kapıdır.

Sevdiğinin en güzel hâlinde, en masum tebessümünde yeniden doğabilmektir.
Çünkü bazı gülüşler, kurak bir toprağa düşen ilk bahar yağmuru gibidir;
sessizce can verir, kimse fark etmeden yeşertir.

Teşekkür ederim…
Seni seven, seni hep anladı.
Yanında olamadığında ise en çok kendi yüreği incindi.
Çünkü mesafeler yolları ayırır; sevenin kalbini değil.

Her kim seni üzdüyse…
Bil ki benim içimde de bir dağ yıkıldı.
Çünkü ben, sevginde nefes alan,
vefanda kök salan,
bir bakışınla filizlenen Elif oldum.

Elif…
Tek harf ama dimdik duran bir ömür.
Benim dik duruşum sendendi.
Omuzlarımdaki sabır sendendi.
Güçlü görünüşüm bile, içimde sana yaslanan kırık bir çocuğun sessizliğiydi.

Bir ömür geçiyor…
Kırkına yaklaşırken anlıyorum ki,
takvimler sadece duvarda asılı kâğıtlarmış.
Asıl zaman, seni özlediğim gecelerde durmuş.
Saatlerin akrebi de yelkovanı da hep sana yürümüş.

Bir somun ekmeği seninle bölüşebilseydim,
onu dünyanın en zengin sofrası bilirdim.
Çünkü bereket ekmekte değil,
aynı lokmayı paylaşan iki yüreğin duasındadır.

Bak…
Hayat kısa değil belki;
biz, birbirimize geç kalan mevsimleriz.
Yaprak dökülmeden kavuşamayan iki dal gibiyiz.
Tükenen gün değil aslında,
sana söyleyemediğim cümlelerdir.

Lütfen…
Bir kez göreyim seni.
Kokunu içime çekeyim.
Çünkü bazı kokular, insanın çocukluğu gibi;
bir ömür geçse de kalbin en kuytu yerinden hiç gitmiyor.

Sonra…
Sessizce çekileceğim.
Bir güneş nasıl akşam olunca denizin ardına saklanırsa,
ben de adını içimde en tatlı yerinde saklı susacağım.

Ama bil…
Bazı insanlar unutulmaz.
Bazıları ömür olmaz,
ömrün kendisi olur.

Ve sen…
Benim ömrümde,
adı hiç solmayan tek şiir,
hiç batmayan tek güneş,
hiç dinmeyen tek dua olarak kalacaksın.

Çünkü seni…
Tarif edemeyeceğim kadar,
susamayacağım kadar,
bir ömre sığmayacak kadar çok özledim…