Temmuz Sızısı Şiiri - Enes Yakıştır

Kulak ver feryada, ey duru nidanın ebedi mimarı,
Temmuzun kûşesinde kuruttun o dürüst, o ulu baharı.
Matemle bezendi bu yaz tenhalığı, rûhumun inkisarı,
Firkat rüzgârıyla sarsılır bugün gönlümün dilsiz diyarı.

Suret-i âlem silinmişken, bir kez olsun konuşmadan sevdiğim,
Senden gayrısına bu gönül kördür, kapıları dar bildiğim.
Bir gölge boyu mesafeden esip geçen ey vefakar şems-i mâhım,
Bilmem ki makâm-ı âlâya ulaştı mı seccadeden yükselen ahım?

Mademki revâ gördün bu fâni tenden ebedi bir hicreti,
Neden bir anlık temasla ruhuma mühürledin bu çetin hayreti?
Tek bir dokunuşla başlattın can evimde ömürlük kıyameti,
Sen sönmez bir nârdın da, çatlatıp geçtin bu mermer sabriyeti.

Cümle âlem kolayca zikreder adını, bende beş harfli bir pranga,
Söylenemeyen her mukaddes kelime içimde büyüyen koca bir dalga.
Parmak uçlarımda kanayan o gizli isim, sinede sönmez bir meşale,
Ben her gece kendi külümle sıvadım, yıkılan o dürüst kale...

Cihan sığ sevgilerle, fâni ve hoyrat duygularla varsın avunsun,
Şairin bu katıksız sevdası kendi dürüstlüğü ve nârıyla kavrulsun.
Göz devre dışı kalmışsa da rûhum sîretindeki nûrla seni bulur,
Senin sükût eylediğin o zifiri yerde Enes, tüm kainat büsbütün kurur.

Beş harfli o mülk de giderse eğer bu elden, kopsun artık kıyamet,
Zaten yıkılacak yeri kalmamış dilsiz bir enkazdır bu emanet.
Sitemim baki kalsın sanadır ey yâr, sarsılsa da bu mühürlü can,
Karanlığın en dürüst şairinden geriye kalan, işte bu ağır hüsran...