Tekin Bekar Şiirleri - Şair Tekin Bekar

Hangi rüzgâr getirdi, böyle kuru vedayı?
Gönül senin için istedi, en anlamsız duayı,
Ne acelen vardı, bu ne acele gidiş?
Harcadın boş yere içimdeki sevdayı..!

Hani o son bakışın, bana zehir sundu ya,

Müslüman bir kul, malı mülkün var şükreder,
Kafirin biride hamamcı, ay sonunu zor eder,
Kafir; ben fakirim, dünya bize nasıl cennet der,
Zengin olan sensin, cennet sana der ,şikayet eder...!

Mümin cevap verir, ahirette varacağın yer ateş,

Yüce Mecliste, satılmış tasmalı vekilleri,
Aslının sözcüsü olmayan, kopası dilleri,
Unutmayacak, tarih yazacak bu hainleri,
İdam yasalaştırılıp, tek tek asın beyler..!

Verdiğimiz maaşlarla, haine kanat açıyor,

Büyük panayırıa düştüm, her köşede şenlik,
Dönme dolapta kustu, kafatasından benlik,
Tarihe zıt tarih, zıtlaşıp dikildi karşıma,
Bin yıllık akıl ki, bir asırdır gelmez başıma,
Perdeleri kapatmış, asırlık devi yıkan İmza,
Kimlikleri törpülemiş, yüz yıllık ağır ceza,

Aşk sade,
Kadeh de bade,
İçene ziyade,
Daha ne olsun..!

Aşk şükür,

Çölde yürümek, Mecnun işidir evlat,
İstediği neyse, bulacağı da odur,
Ne dağın büyüklüğüne bakar Ferhat,
Ne imkansıza!. Aşk; Şirine giden yoldur..!

Bazen; kendi çölünde kaybolur seven,

Aşkın kaynağı ALLAH....
..........kaynaktan içmek var iken.!
Beşerin musluğuna, ağız dayamak da neymiş..!

Nurun kaynağı ALLAH....
......... kaynaktan nurlanmak var iken.!

Unutmak istesem onu, değeri artar,
Nasıl terazi ki bu, hep yanlış tartar,
Alçaksın desem, zalime kıymet katar,
Ah gönül bu işten, bir şey anlamadım..!

Silsem onu renkler, birbirine karışır,

Müsriflik bizimkisi,
Safi "aşk"israfı!..
Adı sevdaya...
Gönlün büyük gafı,
Leyla ile Mecnun,
Sevginin en safı,

Ben sanık sandalyesinde mukim...(!)
Sen bu davada hem savcı, hemde hakim...(!)
*
*
... ... ....
Suçum Ağır