Tek Kişilik Bu Dünya Şiiri - Kasım Kobakçı

Ve yine kimsesizim, bir kez daha,
Odaların boşluğunda, yankılarda,
Unut, ya da hatırla,
Yeter ki, bu kadar acımasız olma,
Gecemdeki hayalet.
*
Tükendim, ruhumda fırtınalar kopuyor,
Hiç mi, sızlamaz kalbin?
Anılar, her akşam kapımda bekler,
İçimde enkazlar var, gel de bir bak.
*
Bir daha, tek başımayım,
Bu hikayenin sonu, hep böyle mi olacaktı?
*
Duvarlar, üstüme geliyor sanki,
Sensizlik, her nefeste boğazımda düğüm,
Kayboluyorum, bu kentin ayazında,
Soğuk bir rüzgar mısın sen?
*
Bazen, bir anlığına gülümsüyorum,
Eski bir şarkı, takılıyor aklıma,
O günlere dönüyorum, bir saniyeliğine.
*
Neden bu kadar uzağız?
Aramızda, kapanmaz mesafeler,
Cevapsız sorularla doluyum.
*
Paramparçayım, anlıyor musun?
Yokluğun, keskin bir cam parçası,
Her dokunduğum yerde, kanıyorum.
*
Bambaşka bir masal, yazılamaz mıydı?
Eğer o gün, susmasaydım ne fark ederdi?
*
Şimdi, sadece sessizlik,
Ve odanın, zifiri karanlığı,
Alıştım mı, yoksa öldüm mü?
*
Sonunda, yine tek kişilik bu dünya.
Ben ve benden başka, kimse yok.