Tarık Torun Şiirleri - Şair Tarık Torun

Dünya kendi ekseninde döner değişir, hayattır.
Adamlar değişime karşı direnir, ne inattır.

08.04.2007
Tarık TORUN

İnsanlar neden çıkarına koşarlar.
Melekler gibi eşlerini boşarlar.
Çıkarları için dağları aşarlar.
Başkasının ölümünden yaşarlar.

Bu tür yalakalardan nefret ederim.

Dağlar sırt sırta verip dizi dizi dizilir.
Mertlik kokan toprağında hamaset sezilir.
Yolları dosta doğru turna gibi süzülür.
Bal şerbeti gölleri ve nehirlerinde yüzülür.
Horozları seherde bülbül misali öter.
Yaylalarında dikenler değil,güller biter.

'Kendi seyir alanımı gök altında sanmıştım ben
Toprak ve su oyununu kendi dünyam sanmıştım ben'
Muhammed İKBAL

Şu asumanın altında arzı sonsuz sanmıştım ben
Aşk odunun aleviyle aşkı onsuz sanmıştım ben

Ruh kanatlanıp uçar, çınar kol kanat açar.
Elvan elvan çiçekler, enfes kokular saçar.

İçimize çekerken, Binboğa’dan geçerken,

Karacaoğlan seslenir, karacakız süslenir.

Semadaki ayın kalmaz mehtabı,
Huzur âleminde sonsuz hitabı,
Kâinat dilinden okur kitabı,

Gönülde nur açar beyaz geceler,
İnsan kalmaz naçar beyaz geceler,

Benim sevdiğim güzel,
Yalnız banadır özel,
Bakışında gizlidir,
Ebetle canım ezel.

Al giyer bana bakar.

Boşa geçen çağlara
Boz bulanık bağlara
Kara kara dağlara
Bakar bakar ağlarım

Zorbaca yasaklara

Erzincan’ın havzasında salla beni,
Salla beni,
Karadeniz ormanında dalla beni,
Dalla beni,

Anzer yaylalarında balla beni,

Aşk ateşiyle yanalım, kâinat yanmasın
Haşre kadar gezelim, tabiat uyanmasın
İçelim aşk badesini ruhumuz kanmasın
Âlemin kem gözleri bizlere uzanmasın

Mırıltılarla şiir söyleyen rüzgârımsın