Külrengi bahar bu yıl..Cemreler havayla suyla hasbel kader kavustular.Toprak biçare belemekte cemresini..Ondan suskun ve soguk,biraz da kıskançlık var.Hacıbabalar mai göğü,sazanlar bulanık dereleri purneseye bogarken,fıskiramadı filizleri toprağın.Tomurcuklar şehevi püryan açilamadı dallarda.Yine de memnundu halinden,ne kalmıştı ki ,şuncası 3-5 gün geçerdi elbet.
Çırpı, ince, hafif kalın,tombul bacaklar da külotlu coraplar kosmaya başlayacaktı okulun bahçesinde belki yakalıklardan birer dugmede faili mechul kopacak tümseklikler bir görünüp bir kaybolacaktı gögüs kafeslerinde.Alâ...gözler de ki kaçgin bakısları süzebilecekti doyasıya.
Geçen yılları geldi aklına.Terledi birden sarsıldı,kızardı yüzü., bayılayazdı az kalsın.O çırpı bacaklı afet bir yanda bir yanda Kadriye teyze..
Okul giriş kapısının sağ ve sol kenarlıklarına konulmuş mermerlerden sırt üstü,oturur lakin sıkça yüzüstü yeniyetmesini sürterek soluk soluğa yukarı aşağı kayışlarını hatırladı.Her teneffüsün son 5 dakikasını böyle bitirir sonra girerdi derse.Kasıkları narladı,korlandı kıpraştı ...Yine müthiş utandı...
.Ah....Size yöneldim
Yaz ilk..İlk göçmen kuşları
Şimdi orada sabahtır
El değmemiş bakir toprakları
Nar çiçekleriyle üstünde
Uyuduğum ve gördüğüm en güzel
Etlerimizi kemiklerinden
ayırıyorlar
tütsülenir tinimiz,
ocağımız sönüyor
ak meşenin dibine
savrulan küllerimiz.
İki kere ikinin dört ettiğini bilir gibi
biliyorum,
seni deli sevdiğimi.
Lakin hayat bana diyor ki
üç kere üç dokuz eder.....
Tulumbacılar çıkıyor merdivenleri telaşlı
perçemine terini saklamış
hayatlar
bir küfür sallıyor hayata dair
ama ne küfür okkalı
yangın yeri ortalık
Gözlerinden süzüleni
parmaklarının dokunduğu
okunanı,solunanı..
hüznü çok neşesi kıt
esrik martıdan
aç karabatağın denize hasretinden
Ben
çocukluğumu ansıdığım da
daha bir seviyorum seni.,
nedendir bilmem
o kırık kolum,
boynu büküklüğüm,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!